افکار خودکشی دارید چکار کنید؟

وقتی افکار خودکشی سراغتان می‌آیند، ممکن است حرف زدن درباره آن‌ها سخت باشد. شاید نگران قضاوت دیگران باشید یا فکر کنید باید به‌تنهایی از پس این وضعیت بربیایید. اما لازم نیست برای درخواست کمک، حالتان را دقیق توضیح دهید یا مطمئن باشید که مشکل چقدر جدی است. همین که این افکار شما را نگران کرده‌اند، دلیل کافی برای شروع یک گفت‌وگو است.

اول به همین لحظه رسیدگی کنید

اگر احتمال می‌دهید به خودتان آسیب بزنید، رسیدگی به ایمنی از هر کار دیگری مهم‌تر است. به جایی بروید که تنها نباشید و به یک فرد قابل اعتماد بگویید چه اتفاقی می‌افتد. اگر کسی در دسترس نیست، به نزدیک‌ترین اورژانس بیمارستان مراجعه کنید یا از خدمات اضطراری کمک بخواهید. خواندن یک مقاله یا منتظر ماندن برای بهتر شدن حال، جای کمک فوری را نمی‌گیرد.

لازم نیست در این لحظه درباره تمام آینده تصمیم بگیرید. هدف فعلی می‌تواند کوچک باشد: تا رسیدن کمک، در کنار یک نفر بمانید و تصمیم‌های برگشت‌ناپذیر را عقب بیندازید. اگر تماس گرفتن دشوار است، از کسی بخواهید تماس را برای شما برقرار کند یا همراهتان بیاید.

گفت‌وگو را با یک جمله روشن شروع کنید

ممکن است گفتن «حالم خوب نیست» برای اطرافیان معنای دقیقی نداشته باشد. می‌توانید روشن‌تر بگویید: «افکار آسیب زدن به خودم دارم و لازم دارم الان تنها نباشم.» اگر گفتن این جمله دشوار است، آن را در پیام بنویسید یا همین صفحه را به کسی نشان دهید. هدف، پیدا کردن واژه‌های بی‌نقص نیست؛ هدف این است که فرد دیگری از نیاز شما باخبر شود.

اگر اولین نفر پاسخ مناسبی نداد، این به معنای بی‌اهمیت بودن وضعیت شما نیست. ممکن است او نداند چگونه واکنش نشان دهد. با فرد دیگری، یک متخصص سلامت روان یا یک مرکز درمانی تماس بگیرید. دریافت حمایت گاهی به بیش از یک تلاش نیاز دارد.

محیط را امن‌تر کنید

از همراهتان بخواهید دسترسی شما به وسایلی که ممکن است برای آسیب زدن به خود استفاده کنید را محدود کند. این کار بهتر است با همکاری و بدون سرزنش انجام شود. تا زمانی که حالتان ناپایدار است، از مصرف الکل و مواد دوری کنید و درباره تغییر داروها با پزشک صحبت کنید؛ داروی تجویزشده را خودسرانه قطع یا کم‌وزیاد نکنید.

برای ساعت‌ها و روزهای بعد برنامه داشته باشید

وقتی خطر فوری کمتر شد، با کمک متخصص یک برنامه ایمنی بنویسید: چه نشانه‌هایی خبر از بدتر شدن حالتان می‌دهند، با چه کسی تماس می‌گیرید، کجا می‌توانید بمانید و چگونه به خدمات درمانی می‌رسید. این برنامه قرار نیست همه مشکلات را حل کند؛ قرار است در زمانی که فکر کردن سخت می‌شود، قدم بعدی را روشن نگه دارد.

برای امروز تنها یک کار مشخص انتخاب کنید: به یک نفر خبر بدهید، وقت مراجعه بگیرید یا از کسی بخواهید همراهتان بماند. کمک خواستن نشانه نیاز به مراقبت است و لازم نیست آن را با شرمندگی توضیح دهید.